همه ما آرزوي تحقق دنيايي انساني را در سر مي‌پرورانيم. اما دنياي انساني، چگونه دنيايي است. بگمان ما، با بهره‌گيري از انديشه كانتي و دستاوردهاي تازه معرفتي در قرن بيست و يكم مي‌توان چارچوب مناسبي براي روابط انساني در سطح داخلي و روابط بين‌الملل ارائه نمود.
بر اين مبنا:
الف- حقوق انساني: از ديدگاه كانتي، انسان از آن نظر كه انسان است، صاحب حق است. عناوين ثانويه‌اي چون جنسيت، نژاد، مليت، دين و مذهب، جهان اولي يا جهان سومي بودن، روحاني و غيرروحاني بودن، مقام سياسي داشتن و ... كسي را صاحب حق نمي‌نمايد. فقط و فقط انسان بودن است كه آدميان را نسبت به يكديگر صاحب حق و تكليف مي‌كند. از موضع كانتي، اهانت به روحانيون ...
ادامه مطلب

گفتگو با اکبر گنجی در مراسم دریافت شهروندی افتخاری در فلورانس -

ايران ما - فلورانس شهر صلح ، هنر و فرهنگ عصر امروز شهروندی افتخاری خود را طی مراسم ویژه‌ای به اکبر گنجی روزنامه‌نگار و دگراندیش ایرانی اهدا کرد. این مراسم در حضور شهردار فلورانس ، رئیس شورای شهر، Antonio Caseze و مقامات ...

ادامه مطلب

در ايران خواهم بود، چه در زندان چه بيرون زندان

ادامه مطلب

بهبهانی سمبل يك مبارزه نابرابر با انواع كژی‌ها است

به نام حق

خدمت مادران بزرگوار ايرانی غربت نشين

با سلام و آرزوی شادكامی و بهروزی

به گفته عيسی مسيح، «حقيقت شما را آزاد خواهد كرد» (انجيل يوحنا، باب هشتم، آيه ٣٢). اما كدام حقيقت ما را آزاد خواهد كرد؟ رهايی از چنگال ايدئولوژی (يعنی شعور كاذب) با كدام حقيقت ممكن خواهد شد؟ حضرت خداوندگار مولانا جلال الدين، معتقد بود كه انبيا برای آزاد كردن آدميان آمده‌اند.

چون به آزادی نبوت هادی است / مومنان را ز انبيا آزادی است
ای گروه مومنان شادی كنيد / همچو سرو و سوسن آزادی كنيد

اگر كسی گمان برد جامعه و نظام سياسی با نشستن و بازی با مفاهيمی نظير آزادی، جامعه مدنی، تساهل، رواداری، حقوق بشر، سكولاريسم و تفكيك عرصه عمومی از عرصه خصوصی دموكرات خواهد شد، آب در هاون می‌كوبد. حقوق بشر برای حفاظت ازكرامت انسانی و اصل خودگردانی (autonomy) انسان‌هاست. اما به صرف گفتن و نوشتن درباره مفاهيم كرامت و خودگردانی، انسان‌ها صاحب كرامت و خود گردان نمی‌شوند. آزادی بيان بر مبنای حق سخنگو در ابراز ديدگاه‌هايش، حق شنونده در شنيدن آن ديدگاه‌ها و خير جمعی يك جامعه‌ آزاد توجيه می‌شود. اما به صرف نوشتن درباره حق آزادی بيان و مبانی توجيه‌كننده آن، جامعه از حق آزادی بيان برخوردار نمی‌شود. باور بدون عمل، باور نيست. نمی‌توان مدعی باور به ارزش‌ها و آرمان‌های انسانی شد، اما برای تحقق آن‌ها قدمی به پيش برنداشت. بايد در نظام اخلاقی- ارزشی‌مان جايگاه ويژه‌ای برای شجاعت، عشق و محبت باز كنيم. شجاعت اخلاقاً درخور احترام است، چون پذيرش خطر، بدون انگيزه خودخواهی است. نوعی از خودگذشتگی ناشی از بی‌اعتنايی، بی‌طمعی، و از منِ خود فاصله گرفتن است. تمام فضائل اخلاقی، بی‌دورانديشی، نابينا يا ديوانه وار خواهند بود، ولی بی‌شجاعت، پوچ و ترسو. آدمی، بی‌دورانديشی، نمی‌داند چگونه ...

ادامه مطلب